جمهوریخواهان امریکا به کجا میروند؟

ایران آنلاین /ضوابط انتخابات درون حزبی حزب دموکرات که هر از چندی اصلاح میشود، مقرر میکند که در هر ایالت پس از آنکه از اعضای حزب دموکرات رأیگیری به عمل آمد، به شیوه تناسبی نمایندگانی را به عنوان رأیدهندگان قسمخورده هر کاندیدا به کنوانسیون ملی حزب بفرستند. این گردهمایی بزرگ در آخرین مرحله از انتخابات درونحزبی تشکیل میشود و وظیفه دارد نامزد حزب را برای شرکت در انتخابات ملی برگزیند. علاوه بر نمایندگان قسمخورده که از ایالتها به این کنوانسیون راه مییابند، تعدادی «نماینده ویژه» (super delegates) نیز به این کنوانسیون گسیل میشوند که حق هرگونه رأی به نفع هر کاندیدایی را دارند و ملزم نیستند مانند سایر نمایندگان حتماً به فرد خاصی رأی دهند.

در شرایطی که تعداد نمایندگان رقیبان به شیوه قاطعی برتری یک کاندیدا را مشخص نکند، نمایندگان ویژه میتوانند نتیجه را تعیین کنند. نمایندگان ویژه در واقع معرف تشکیلات و رهبری حزبی هستند و شامل تمام نمایندگان حزب در کنگره و سنا و رهبران اصلی حزبی و شمار دیگری از افراد حزبی که طبق ضوابط خاص حزب تعیین شدهاند، میشوند.
در حزب جمهوریخواه روش تناسبی انتخاب نمایندگان ایالتی برای حضور در کنوانسیون ملی حزب عمومیت ندارد. در برخی ایالتها از این روش استفاده میشود و در برخی ایالتهای دیگر از روش اکثریتی استفاده میشود، به این معنا که هر کاندیدایی که در یک ایالت در انتخابات درون حزبی بالاترین رأی را به دست آورد، کل نمایندگان سوگند خورده آن ایالت را برای رأی دادن به آن نماینده خاص در کنوانسیون ملی حزب به دست میآورد. در ضمن از هر ایالت تنها سه نفر به عنوان نمایندگان ویژه با حق انتخاب به هر سو به کنوانسیون ملی گسیل میشوند.
در وضعیت کنونی، بعید است کروز یا روبیو در ایالات باقیمانده بتوانند جلوی ترامپ را بگیرند. تشکیلات حزب جمهوریخواه مایل نیست ترامپ برنده نهایی در انتخابات درون حزبی باشد، زیرا آنان بر این باورند که ترامپ تجربه سیاسی لازم را برای سکانداری سیاست امریکا به عنوان یک جمهوریخواه ندارد و در ضمن احتمال پیروزی او در برابر سیاستمدار کهنهکاری چون کلینتون چندان مطمئن نیست.
برآمدن ترامپ را میتوان واکنش احساسیترین بخش رأیدهندگان امریکا دانست، یعنی افرادی که دانش سیاسی آنها عمدتاً از طریق رسانههایی چون تلویزیون به دست میآید و بشدت تحت تأثیر تبلیغات منفی رسانههای محافظهکار علیه دموکراتها و شخص اوباما بودهاند. ترامپ سخنران پرحرارت و کاریزمایی است و میتواند بر مخاطبان نوعی خود که اکثراً از امریکاییان معمولی و نه چندان پیچیده و تحصیلکرده تشکیل میشوند، به نحو خارقالعادهای تأثیر گذارد. اما او در عین حال فردی بسیار جنجالی است و در حملاتی که به افراد دیگر میکند یا اظهار نظرهایش بسیار بی پرواست و میتواند موقعیت حزب را در یک انتخابات ملی و سراسری در برابر دموکراتها به خطر اندازد. اظهار نظرهایی همچون کشیدن دیوار به خرج دولت مکزیک بین دو کشور امریکا ومکزیک برای جلوگیری از ورود مهاجران غیر قانونی، یا جلوگیری از ورود مسلمانان بهخاک امریکا، یا حتی دفاع تلویحی از رهبر کوکلاکس کلان، یعنی دیوید دیوک، مواضع سادهای نیست که او بتواند آنها را بگوید و مورد پرسشگری جدی افکار عمومی و رسانهها قرار نگیرد.
ترامپ همچنین اغلب سخنانی را بر زبان میآورد که بطلان آن را به سهولت میu202fتوان نشان داد یا به انحای مختلف گفتههای پیشین خود را نقض میکند و از این رو در برابر پرسشگری بی امان رسانهها بسیار آسیبپذیر است. با این همه، حداقل تا این لحظه با همه خبطهایش توانسته حرکت شتابان خود را برای جلب رأی دهندگان جمهوریخواه حفظ کند و مانند بولدوزر راه رسیدن به نمایندگی نهایی حزبش را هموار کند.

ترامپ پدیدهای است که خود جمهوریخواهان در سالهای گذشته چون کابوسی برای حزب پروردهاند. سالهاست که جمهوریخواهان به کمک بسیج احساسی عامیترین اقشار جامعه امریکا به کمک تبلیغات پرهیاهو و عمدتاً منفی و دستگذاشتن روی احساسات ملیگرایانه افراطی و باورهای مذهبی رأی دهندگان امریکایی ورود خود به عرصههای قدرت را تسهیل کردهاند. آنان از فضیلتهای گذشته حزب لینکلن فرسنگها فاصله گرفتهاند و عملاً در مسیری که تشکلهای افراطی و مثل تیپارتی تعیین کردهاند گام نهادهاند. در شرایط حاضر و در این برهه حساس از تاریخ حزب جمهوریخواه که شرایط عمومی مساعدی برای بازپسگیری کرسی ریاست جمهوری برای آنان وجود دارد، برآمدن ترامپ این چشمانداز را ایجاد کردهاست که دموکراتها پس از 8 سال دوباره بتوانند در انتخابات ریاست جمهوری امریکا پیروز میدان باشند.

استاد دانشگاه امام صادق(ع)

منبع:ایران