از «هفت» تا «نود» چقدر فاصله است؟

ایران آنلاین / در اینکه مقوله نقد و تحلیل ذاتاً در رده مقولات حساسیت برانگیز اجتماعی قرار میگیرد که تردیدی نیست اما حساسیت این پدیده وقتی دوچندان میشود که یک طرف ماجرا یک مؤلف حقیقی یا حقوقی مثلاً یکی از دستاندرکاران آثار سینمایی یا مثلاً مدیر و مربی یک تیم ورزشی با امکان پاسخگویی محدود و طرف دیگر رسانهای است به نام رسانه ملی که از امتیاز در اختیار داشتن امکان انحصاری پخش تلویزیونی و رادیویی در سراسر کشور برخوردار است و همین امتیاز، مؤثرترین تریبون را برای این رسانه به ارمغان آورده است. حال با توجه به چنین امکانات این پرسش وجود دارد که قواعد بازی در چنین شرایطی چه اصول و مبنایی باید داشته باشد تا انصاف و عدالت دست کم به شکل نسبی برقرار شود؟ بگذارید بحث را با مصادیق پیش ببریم، برنامه پربیننده و زیر ذرهبین نود، ظرف شانزده سالی که از پخش آن میگذرد شاید یکی از بهترین کارکردها را در این زمینه داشته ، تمرکز بر سیاست چندصدایی و دعوت از کارشناسان متعدد در حوزههای مختلف مرتبط با فوتبال استراتژیای بوده که شائبه استفاده نادرست از تریبون حساسی که در اختیار این برنامه و مجری و تهیه کننده اش قرارگرفته را به حداقل رسانده است. بینندگان ثابت نود مطمئناً هفتههای چالش برانگیز این برنامه در طول این بازه زمانی طولانی و میهمانانی که در به وجود آوردن چالشهای مذکور بیشترین نقش را داشتهاند از یاد نبردهاند ولی فردوسیپور (که البته به جای خود انتقاداتی هم به برنامه و عملکردهایش وجود دارد) با دعوت نکردن پیاپی این قبیل میهمانان حوزه داوری یا فنی فوتبال یا انتصاب پست کارشناس ثابت داوری یا نقد، سیاست پرهیز از تک صدایی بودن برنامه اش را به شیوهای تحسینآمیز اجرا کرده که در جای خود قابل قدردانی است. اما برخلاف این برنامه و سیاست درستی که مجموعه ورزش تلویزیون در پیش گرفته عملکرد تصمیم گیران برنامه هفت که بهانه نوشتن این یادداشت است عملکرد قابل قبولی ندارند. سپردن سکان نقد هفتگی آثار سینمایی به یک و تنها یک منتقد (هر اندازه هم که به داشتههای آکادمیک و قدرت تحلیلش مطمئن باشیم) نخستین آفتی که با خود به همراه میآورد، متهم کردن این رسانه به نگاه یکسویه و تک صدایی است. خطای دیگر هم آنجاست که آستانه تحمل گرداننده اصلی این برنامه (که نحوه رفتار و گفتارش به حساب کل تلویزیون گذاشته میشود) در برابر انتقادات تمام نشدنی آقای منتقد به آثار سینمایی بسیار بالا و در مقابل اعتراض به این شیوه نقد و بررسی بسیار پایین است که نمونه اش را در اعتراض ملایم برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مکمل زن (شبنم مقدمی) به شیوه نقد مسعود فراستی و با فرصت ندادن افخمی به این بازیگر و به میان حرف پریدنهای مکررش دیدیم و متأسفانه دودش به چشم کل سیما رفت./روزنامه ایران