مصیبت نامه بهاری اطلاعات و روح و جسم شرقی برجام

ایران آنلاین / شرق در سرمقاله خود با عنوان :«روح برجام، جسم برجام»؛ به قلم صادق زیباکلام نوشت:
سخنرانی باراک اوباما در چهارمین اجلاس امنیت هستهای در واشنگتن مبنیبر اینکه ایران از مفاد برجام تخطی نکرده اما درخصوص پایبندی به «روح برجام» همچنان انتظارات و توقعاتی از ایران میرود، با واکنشهای متفاوتی در تهران روبهرو شده است. طرفداران برجام و در رأس آنان دولت یازدهم، بیشتر ترجیح دادهاند سکوت اختیار کنند. درعینحال برخی هم بر آن خرده گرفتهاند که این سخنان درست نبوده و ایران همچنان بر اصل و فرع یا روح و کالبد برجام پایبند و متعهد مانده است. اما همانطور که انتظار میرفت مخالفان برجام بیشترین واکنشها را نسبت به سخنان اوباما نشان دادهاند. آنها متقابلا آمریکا را متهم کردهاند که نه به روح برجام متعهد مانده نه به جسم آن ... اتفاقا اوباما درست میگوید. برجام یک کالبد یا جسم دارد که از یکسری بایدهاونبایدها تشکیل شده که بخشی برعهده ایران و بخش دیگر بر گردن غربیهاست ... او البته در سخنرانی مذکور، هیچ اشارهای نه به روح برجام میکند و نه آن انتظارات را مطرح میکند اما میتوان حدس زد که او شاید انتظاراتی نه در چارچوب برجام بلکه در حالوهوای بهوجودآمده پس از برجام از ایران داشته است. او قطعا انتظار نداشت ایران برنامههای موشکی خود را متوقف یا حتی آهستهتر کند اما این انتظار را داشت که تهدید به نابودی رژیم اسرائیل مطرح نشود. مخالفت با سیاستهای آن رژیم و نقض حقوق بشر توسط او البته محکوم است و ایران و برخی دیگر از کشورها همواره برای محکومیت آن در مجامع جهانی تلاش میکنند اما شاید رئیسجمهور آمریکا انتظار داشت که در فضای پسابرجام، ایران گامهای بلندتری در جهت حلوفصل معضلات و مشکلات منطقه بردارد و ابتکارات دیگری از خود نشان دهد؛ ایضا تلطیف فضای سیاسی در داخل ایران و شاید انتظارات دیگری. شاید او انتظار داشت ایران بیشتر بهجای سخنگفتن از موضع خاص، با زبان دیپلماسی و پسابرجام سخن بگوید. صد البته که هیچکدام اینها نه در برجام بوده و نه اساسا هیچ کشوری از جمله ایالات متحده میتواند به خود اجازه دهد که چنین مطالباتی از ایران داشته باشد. ظاهرا اوباما به خود حق میدهد برخی امیدها و آرزوها در مورد ایران را تحت لوای پدیدهای به نام «روح برجام» ابراز کند.

اعتماد
سرمقاله:« ضرورت مدیریت فضای پسابرجام»؛ جاوید قرباناوغلی
مشکل اصلی اجرایی شدن برجام فضای تندی است که میان ایران و امریکا در جریان است. ما پس از یک دوره نسبتا طولانی، انزوای سیاسی و بینالمللی و تحریمهای فلجکننده که مشکلات عدیدهای را برای زندگی و معیشت مردم به بار آورد و همچنین مانع از تعامل سازنده ایران با جهان در عرصه سیاست خارجی خود شد، وارد فاز جدیدی شدهایم که توافق برجام نقطه آغاز آن است. در این مرحله دنیا از منظر دیگری به ایران نگاه میکند. رفت و آمدهای سیاسی در بالاترین سطوح و هجوم شرکتهای کشورهای مطرح جهان برای ورود به بازار ایران از نتایج اولیه توافق برجام بود که متاسفانه در فضای تند سیاسی که چند صباحی است آغاز شده، در حال کم فروغ شدن است. در حالی که برجام مانند طفلی است که در یکی، دو سال نیازمند مراقبتهای جدی است. به طور طبیعی، هیچ یک از آحاد کشورمان خواستار ضعف و سستی کشورش در جهان نیست ... میتوان قدرت نظامی را روزآمد کرد ولی از تندتر شدن فضای سیاسی و تبلیغاتی نیز پرهیز کرد. باید به گونهای عمل کنیم که اگر آنها از ما درباره فعالیتهای نظامی سوال کردند، به بیانی ساده بگوییم حق طبیعی هر کشوری است که آمادگی داشته باشد.

کیهان
سرمقاله:«راز اتمام حجت رهبر انقلاب»؛ محمد ایمانی
نقشه راه سال 95 ... باید از لابلای درسها و عبرتهای یکی دو سال اخیر استخراج شود. عصاره این نقشه راه که به شکل مبسوط از سوی رهبر معظم انقلاب عنوان شد، عبارت میشود از این که نهایت نقشه و آرزوی دشمن را باید فهمید، خام تهدید و تطمیع و القائات محاسباتی وی نشد، کلید حل مشکلات را نه در لوزان و ژنو و نیویورک بلکه در داخل جستوجو کرد و کمر همت به دامن زد و برای اقتصاد مقاومتی وارد میدان اقدام و عمل شد. دل دشمن پر از کینه ملت ایران است و تا ملت ایران در برابر جبهه استکبار زانو نزند و تحقیر و تحمیلها را یکی پس از دیگری نپذیرد - بلکه حتی پس از آن- دل دشمنان صاف نخواهد شد. این تعبیر دقیق که «برای مبارزه با استکبار آماده باشید» و «همه خود را آماده نگه دارند... در مقابل جهتگیریهای دشمن که شب و روز نمیشناسد، ما هم بایستی شب و روز نشناسیم» مابه ازای روشن در عالم واقعیت دارد ... در چنین شرایطی طبیعی است که از میان مصلحت حفظ فلان و بهمان چهره سیاسی و مصلحت کلان کشور و نظام و انقلاب، دومی ارجحیت بلامنازع دارد. بنابراین صراحت و قاطعیت در موضعگیری و اقدام و عمل انقلابی- در کنار تبیین و استدلال و روشنگری- راهبرد کلان برای همه نیروهای وفادار به انقلاب و کشور در دوره پیشرو میباشد.

جوان
یادداشت:« هنگام اقدام و عمل»؛ عباس حاجینجاری
در شرایطی که پس از پذیرش برجام که متأسفانه با عبور از خطوط قرمز نظام همراه شد، تمامی رفت و آمدها به رهاسازی قطرهچکانی بخشی از داراییهای ایران و گرفتن عکس یادگاری در کنار ایرباس فرانسوی در فرودگاه تهران خلاصه شد، غربیها رسماً گشایش روابط اقتصادی را به شناسایی رژیم صهیونیستی و عدول ایران از کمک به جبهه مقاومت معطوف کرده و نشان دادند که در این معاوضه، هوشمندانهتر از بعضی از مسئولان کشور عمل کرده که حتی میتواند به خسارت محض برای ایران تبدیل شود، نکتهای که مقام معظم رهبری در بیاناتشان در روز آغازین سال جدید با اشاره به دوراهی طراحی شده در پیش پای نظام آن را افشا و یادآور میشوند که به این دیدگاه خاص معتقد است، مشکلات اقتصادی کشور در صورتی حل خواهد شد که در موارد مختلف با امریکا مذاکره و گفتوگو کنیم و از مواضع خود کوتاه بیاییم ... سوگمندانه آن است که در داخل عدهای این دوراهی را پذیرفته و نسخهای را نیز برای آن تجویز میکنند که تسلیم و پذیرش سلطه بیگانه و القای اینکه روند مذاکره یک تهدید جدی را از بالای سر مردم ایران رفع کرد و آن دیگری مبتنی بر آن مدعی میشود که دوران موشک سپری شده و دوران گفتوگو فرا رسیده است و این در حالی است که اگر در گذشته امریکا مستقیماً ایران را تهدید نظامی میکرد، مبتنی بر این برآورد از محیط داخلی، تهدید نظامی ایران را به بعضی از حکام میکروسکپی منطقه محول کرده است و سوگمندانهتر این است که به جای پاسخگویی منطقی و مقتدرانه به این فضاسازیها، در برابر تهدید از گفتمان و مذاکره سخن به میان میآورند.

اطلاعات
یادداشت:« مصیبتنامه بهاری»؛ ابوالقاسم قاسم زاده

گاهی باورم میشود که ما به مرگ مأنوستریم تا زندگی! ... چرا رسانههای عمومی از صدا و سیما تا روزنامهها بعد از پایان تعطیلات درباره فاجعه مرگ بیش از سیصد و هشتاد و نه نفر از هموطنان سکوت دارند و مسئولان را مخاطب قرار نمیدهند که وظیفه تأمین امنیت عمومی آنهم در حد استاندارد بالا و لازم را برای حفظ جان مردمی دارند که به مسافرتهای نوروزی میروند؟ ... علاوه بر این باید به پدیده تلختری اشاره کرد که هر مدیر و یا مسئولی که در این چند روز در صفحه تلویزیون ظاهر میشود به جای عذرخواهی از مردم چنان از صلابت و موفقیت مأموریتها و وظایف خود داد سخن میدهد که باید نشان افتخار را بر سینه آنها چسبانید! و باز این مردمند که بدهکار میشوند، حتی اگر بیش از سیصد و هشتاد و نه نفر در فاصله دو هفته کشته داده باشند. دولت و مجلس باید چنین فاجعه بزرگی را به صورت اقدامی جدی بررسی کنند و چارهاندیشی برای آینده ببینند.