جنگ اول به از اعدام آخر

ایران آنلاین /وای که اگر عدهای نخواهند کاری انجام شود، آنقدر با الفاظ و افکار بازی میکنند که خودشان را قهرمانانی نشان دهند که میخواهند از ارتکاب اعمالی غیر انسانی و غیر اخلاقی جلوگیری کنند، قهرمانانی که سالهاست برای کودکان در معرض آسیب که از والدین آسیب دیده متولد میشوند، مردهاند و نتوانستهاند کوچکترین نیاز آنان را برآورده سازند.

داستان، داستان دادن حق انتخاب جلوگیری از تولید و تولد نوزاد، به مادری است که تمایل به داشتن فرزند و توانایی تربیت و بزرگ کردن او را ندارد. داستان انجام عملی داوطلبانه و آگاهانه است برای آن عده از زنان که درگیر بیماری اعتیادند، بیخانمانند و رفتارهای پرخطر جنسی شان منجر به تولد نوزادان خارج از نکاح ناخواسته و بیگناه میشود. نوزادانی که یا به خاطر اعتیاد مادر، با عقب ماندگیهای شدید متولد میشوند، یا اگر سالم به دنیا بیایند دست و پاهایشان را بههم میبندند تا معیوب شوند و گزینه قابل ترحمی برای تکدی گری و گدایی از مردم شوند، اعضایشان به فروش میرسد یا دست به دست بین معتادان کرایه داده میشوند و قاچاق میشوند و آزار میبینند و در نهایت سرنوشتشان خیلی متفاوت تر از والدین شان نخواهد بود.
طی این سالها اثبات کرده ایم اقدامات قابل توجهی در حمایت از کودکان در معرض آسیب نداشته ایم. اگر سری به کانونهای اصلاح و تربیت و بند جوانان زندانها بزنیم، به وضوح پی میبریم که همین نوزادانی که ناخواسته متولد شدهاند و همین کودکانی که حق شان دیده نشده و تحت حمایت قرار نگرفتهاند، زیر دست والدین معتاد بخوبی تربیت نشده و خودشان تبدیل به مجموعهای از آسیبها شدهاندکه توانمند تر از والدینشان دزدی و قاچاق و فحشا و بزه و خلاف مرتکب شده و در نهایت محکوم به حبس و زندان و اعدام شدهاند. توسط همان افرادی که کمکی برای به دنیا نیامدن و حتی سقط ایمنشان نکردهاند، لعن و موعظه میشوند. این ماییم که حق اقدامی آزادانه و داوطلبانه را از زنان آسیب دیده و آسیب پذیر سرزمینمان گرفته ایم و نه تنها آنها را آگاه نمیسازیم بلکه موانعی را سر راه بستن لوله و گذاشتن دستگاه جلوگیری برایشان میگذاریم و خود را در ظلمی که به این کودکان میشود شریک میسازیم. هرگز اخلاقی نبوده و نخواهد بود که حق مادری را از زنی سلب کنیم ولی امروزه حق نخواستن بچه و سقط ایمن را از زنان در معرض آسیب سلب کردهایم، که این هم اخلاقی نیست. موانعی همچون رایگان نبودن و در دسترس نبودن خدمات جلوگیری از بارداری، برگزاری جلسات مشاوره سوگیرانه قبل از اقدام به گذاشتن دستگاه به سمت از بین بردن تمایل مراجعان برای جلوگیری از بارداری و هزاران مانع دیگر که همان هایی که میخواهند قهرمان قصه ناآگاهان باشند، میسازند.
تن فروشی و اعتیاد از واقعیتهای زندگی زنان کارتن خواب است، زنانی که تا جوان هستند و شکل و شمایل دارند مورد سوءاستفاده جنسی قرار میگیرند و به مرور که با مصرف مواد از بر و رو میافتند، تبدیل به بزرگان این حرفه و قاچاقچیان بزرگ و کوچک میشوند. آسیبهای اجتماعی زنجیرههای بههم پیوسته هستند.
نمیتوان با پاک کردن صورت مسأله و مخالفت با عقیمسازی داوطلبانه زنان آسیب دیده، خود را قهرمان نشان دهیم و فراموش کنیم وضعیت کودکانی را که در دامان آسیب متولد میشوند و اگر خوشبخت باشند به شیرخوارگاهها هدیه میشوند.
زنان آسیب دیده بسیاری را میشناسم که بعد از درمان اعتیاد توسط خانواده پذیرفته نمیشوند و سرپناهی برای زندگی ندارند.
دائم در پی یافتن جفتی برای صیغه هستند و سر و سامان را در صیغه شدن میدانند. کودکانی که از این صیغهها متولد میشوند کجای قانون دیده شدهاند؟ از شناسنامه گرفتن برای بچهu2009ها دردسر است تا ارث و میراثشان.
بسیاری از زنان آسیب دیدهای که من روانشناس مرکزشان هستم و مجبور به اقدامات مددکاری برایشان هستم تمایل به عمل توبکتومی و گذاشتن آی یو دی یا هر اقدامی که از تولد فرزند جلوگیری کند، دارند ولی یا پول اقدام ندارند یا حوصله انجام دادن آن را.
از طرفی استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری زنانه هم در کشور رایج نیست و اغلب مردم حتی اسم آن را نشنیدهاند و زنان دارای رفتارهای پرخطر جنسی نمیتوانند اجباری در شرکای جنسی شان برای استفاده از آن داشته باشند.
آموزش مهارتهای زندگی و دوری از روابط پرخطر را هم که از اقدامات پیشگیری اولیه است نتوانستهایم بخوبی به این قشر آموزش دهیم... آنچه میماند، فرزندانی است با هزاران امید و آرزو... وقت آن رسیده است که با اقدامات عملی به دور از جنگ و جدال، امنیت را به کودکان سرزمینمان هدیه دهیم./ایران