سلیقهها و مباحثه ها

ایران آنلاین / به هر تقدیر این جشن هم همواره با نقدهایی مواجه بوده است، هر چند این داوری قصد دارد که به معیارهای دقیقتر در زمینه بررسی جنبههای بازیگری با اتکای به خلاقیت ومیزان تأثیر یکی از بهترینها باشد. برای همین در سال گذشته بیش از 300 نمایش در سالنهای بخش خصوصی و دولتی در چهار گوشه پایتخت ایران اجرا شدهاند که توسط داوران مرحله مقدماتی رصد شدهاند و هدف این بوده که اگر هر نمایش به میزان سه رأی مثبت رسید به داوران بخش نهایی شناسانده شود تا آنان درباره نامزدها و برگزیدهها داوری خویش را انجام دهند. هر کار هم که با سه رأی منفی مواجه شد، خواه ناخواه از دور مسابقه بیرون خواهد رفت. این نوع داوری چندگانه فرصت مقتضی را برای دیدن تمام آثار فراهم میکند و داوران نهایی هم میدانند که حتماً دلایلی برای مطرح شدن آن آثار وجود داشته که به آنان معرفی شده است. اما در نهایت با همه بحث و جدل ها، سلیقهها نیزدر برگزیده شدن افراد تأثیر گذار هست و زیاد هم نمیتوان خرده گرفت که چرا فلانی هست و بهمانی نیست چون با تغییر ترکیب داوران بخشی از این برگزیدهها هم جابهجا خواهند شد!
الهام کردا
الهام کردا سال گذشته با نمایش «هم هوایی» کار افسانه ماهیان خوش درخشید چون توانست همسر یک خلبان شهید را با لهجه شیرازی و با اتکای به حرکات درست و جذاب بازی کند. او امسال هم برای نمایش «شنیدن» حائز چنین رتبهای شد که برای یک بازیگر میتواند مسیر بالندگی را مهیا کند.
در نمایش شنیدن امیررضا کوهستانی، بازیگران آموختهاند که در صحنه کمترین حرکت بدنی را انجام دهند و حتی در حرف زدن هم با آنکه موقعیت و شرایط میتواند عصبانی باشد اما با کمترین احساس درباره یک قضیه مهم که تا مرز خودکشی و ویرانی مطلق یک انسان دامنه دار است، حرف بزنند. اینها آدمهای بیتقصیری هستند که ناخواسته دچار بحران و فاجعه شدهاند. اما در واقع آنها دارند شرح ماوقع و گزارشی مستند از یک وضعیت واقعی را ارائه میکنند.

بهناز جعفری
بهناز جعفری از پر تلاشهای عرصه بازیگری در تئاتر است و گاهی نیز میتواند مانند بازی در «اتاق ورونیکا» کار رضا ثروتی که متن و فضای پیچیده و بغرنجی دارد خوش بدرخشد. او در این نمایش سه نقش تو در تو را بازی میکند و برای هر بازی هم المانها و نشانههای قابل تأویلی را عرضه میکند. به همین دلیل هم هست که در این نمایش برجسته تر از دیگر بازیگران ظاهر میشود.
درام اتاق ورونیکا سه مرحله دارد و بازیگران باید مدام نقش در نقش جالبی را پیش روی داشته باشند و به همین دلیل این مسیر سخت مینماید. شاید بهناز جعفری بیشتر از سه بازیگر دیگر در صحنه موفق تر مینماید چون دقیقاً در پردازش سه شخصیت انرژی و خلاقیت و پویایی لازم را در صحنه عرضه میکند.

ستاره پسیانی
ستاره پسیانی هم بیچارگی را در اتاق ورونیکا خوب بازی میکند اما سر به هوا بودن و لوس و ننر بودن را نمیتواند تأثیرگذارانه بازی کند. یعنی در گام اول که سوزان است کم میگذارد. حالا آنچه در گام بعدی اتفاق میافتد با آنکه به زحمت ترسیم میشود اما برای برخی یکباره بودنش قابل پذیرش نیست. در حالیکه او ابتدا باید نشان دهد که دچار هوا و هوس یک رابطه است که تن به این دیدار و بعد هم یک بازی اهریمنی خواهد داد که در آن جان و جسمش به بازی گرفته میشود. او در واقع یک قربانی بیشتر نخواهد بود که در یک بازی، از سوزان به ورونیکا و در نهایت به یک قربانی و مقتول تبدیل خواهد شد. در حالیکه این هوس مشهود نیست و آن بیگناهی دلیل و علتی میخواهد که تا حدی غفلت را با خود داشته باشد که بشود این بازی را به ضرر این دختر نگون بخت تصور کرد.

گیتی قاسمی
گیتی قاسمی بازیگری احساسی است و در نقشهای متکی بر واقعیت حس و حال درست را نمایان میکند و فرق نمیکند این زن در چه موقعیت و شرایطی گرفتار آمده باشد که کنش مندیهای درست نقشش را نمایان سازد. او به همین سادگی در نمایش «عامدانه، عاشقانه، قاتلانه» کار شیرین بیان در نقش یک زن اعدامی خود را به نحو برگزیدهای نمایان میکند.

صابر ابر
صابر ابر بازیگری و بویژه بازیگری در تئاتر برایش بسیار جدی است و به همین دلیل هم هست که در تئاتر بیشتر از سینما موفقیت خود را نمایان میکند. او در نمایش «کلیگولا» (کار همایون غنی زاده، تالاروحدت، 94 و ایرانشهر، 89) و در یکی از نقشهای چند لایه که هم جنون انگیز است و شاعرانه و هم خشن است و بیرحم و هم موجود عاشق پیشه و هم گناهآلود و غیر قابل پیشبینی. صابر ابر در همه این حال و هواها موفق بهنظر میرسد چون کم نمیگذارد و هوش و حواسش به دیگر بازیگران هم هست که در پردازشی چند سویه باید نشانگان نقش را برجسته سازد و در نمودار ساختن نشانههای حقیقی است که بازی اش زیبا میشود.

حسام منظور
حسام منظور با نمایش «هملت» (حافظ، 93) که نقش کلودیوس را با توش و توان بسیار و ظرافت بازی میکرد نشان داد که اگر با آرش دادگر باشد در بازیگری راه به جایی خواهد برد و بالاخره کارگردانها در بیشتر اوقات مسیر رشد و تعالی بازیگران را بهتر میگشایند. او این بار در اودیسه هم در این مسیر مترقیانه تلاش بیشتری را مبذول داشته است. منظور این بار در نقش اولیس نمایان شده است البته اولیسی که فیلسوف مینماید و نسبت به هستی کنش ندامت گونه دارد. حسام منظور بدن منعطف و بیان جذاب و شنیدنی دارد و لحظاتش شاعرانه تر مینماید و تک گویی هایش برش دیگری است برای کشف زیباییهای متن و اجرا.

فرید قبادی
فرید قبادی با «ترور» پس از سالها در عالم بازیگری نمایان و برجسته شد. بازیگری است که بازیش را دقیق طراحی و پیش میبرد. او ابنملجم مرادی را خیلی متفاوت و کلیشه شکن بازی کرد؛ هدف این است که یک انسان با اندیشه پیش رویمان قرار بگیرد که دچار تردید است و در واقع در پایان هم بر تردیدش چیره میشود اما این دسیسه گران هستند که شمشیر افتاده را برمی دارند و بر سر امیرالمؤمنین(ع) فرود میآورند. این چند جانبه شدن کشتن است که هم نگاهی تازه است و هم مفهوم گسترده و قابل تعمیمی دارد که میتواند از اجرای نعیمی اجرایی در خور تأمل و چشمگیر بسازد.

محمدحسن معجونی
محمدحسن معجونی در موقعیتهای کمدی بیشتر جوش و خروش دارد و برای این منظور چشم از خلاقیت قابل پذیرش برنمی دارد. یعنی همواره متفاوت است با بازیهای قبلی اش. او در نمایش «اسم» کار لیلی رشیدی مرکز ثقل توجهات است. در این نمایش سر نامگذاری یک نوزاد که تازه ماهیت جنسی اش در سونوگرافی مشخص شده است چنان جنگ و جنونی درمی گیرد که یادآور نظم فاشیستی آدولف هیتلر است و معجونی در این بازی چنین روالی را باید رقم زند که از پس آن هم بخوبی برخواهد آمد. برای همین است که بازیاش هم دیده میشود./روزنامه ایران