سلامی آشنا اما بیپاسخ

ایران آنلاین /پنجاه و هفت سال از نصب آخرین تندیس مجسمه میدان فردوسی میگذرد. 17 خرداد 1338 ساکنان پایتخت که از خیابان شاهرضا (انقلاب کنونی) عبور میکردند با مجسمه پر هیبت سفید رنگ حکیم توس روبهرو میشدند که از بالای تخته سنگ بزرگی نظارهگر مردم شهر بود. سفارش مجسمههای شخصیت بزرگان ایران در آن زمان برای برپایی عموماً توسط انجمن آثار ایران انجام میشد. سفارش کار به استاد ابوالحسن صدیقی (۱3۷4-۱2۷3)محول شد و کار ساخت در کشور ایتالیا و از جنس سنگ مرمر کارارا به پایان رسید. از آنجا که خود او مشغول به کار در ایتالیا بود، مسئولیت نصب مجسمه را به پسر خود فریدون صدیقی سپرد که خود پیشه پدر را پیش گرفته بود. مجسمه فردوسی در طول پنجاه و هفت سالی که از نصبش میگذرد شاهد رویدادهای زیادی بوده و پس از ساخت دچار آسیبهای فراوان شده است که میتوان به موارد زیر اشاره داشت؛ شکسته شدن انگشت تندیس فردوسی در نتیجه آویزان کردن پوستر و شعارنویسی سپس چسباندن آن با چسب بدون رعایت تکنیکهای فنی و علمی مرمت، ترک برداشتن این تندیس در نتیجه گرمایش و سرمایش، پوشاندن آن با لایه کنیتکس و رنگ کردن آن. همچنین روز 22 بهمن 57 توسط عدهای ناشناس سر مجسمه جدا شده که بعدها بازسازی شد. وضعیت مجسمه فردوسی به علت آلودگی هوای تهران و عدم بازسازی درست، این روزها وخیم است. بازسازیهای سالهای 84 و 88 نیز به طور موقت جوابگو بوده است. تمامی مجسمههای نصب شده در میدان فردوسی جزو آثار تاریخی و ملی میباشند، از نخستین مجسمه که اهدایی پارسیان هند به ملت ایران در دوران رضاشاه است که به علت جنگ جهانی دوم نهایتاً در سال 1324 در میدان نصب شد که سرگذشت پرماجرایی داشته و نهایتاً به دانشکده ادبیات دانشگاه تهران منتقل شد. دومین مجسمه هم که به طور موقت تا حاضر شدن کار استاد صدیقی نصب شد که سپس به میدان فردوسی مشهد منتقل شد.
در عکس بالا، این تندیس از سوی پارسیان هند به ایران پیشکش شد که در روز ۱۰ مهر ۱۳۲۴ در میدان فردوسی نصب شد و تا پیش از نصب تندیس جدید فردوسی ساخته ابوالحسن صدیقی در این میدان قرار داشت اما پس از نصب آن تندیس در این میدان در سال ۱۳۳۸، تندیس نخست، به دانشکده ادبیات دانشگاه تهران منتقل شد که هنوز نیز در آنجا قرار دارد./روزنامه ایران