مجاهد مظلوم

ایران آنلاین /بدین روی، بر جان نشست و جانها و جهانها را عوض کرد؛ تغییری که ظلمت پرستان را خوش نیامد و آنها را در کمین کینههای تازه نشاند. حامیان این حرکت آسمانی در آن روز دشوار، حقی بزرگ در این روزها بر پیروان این دعوت الهی دارند. در شمار نخستین و مهمترین این حامیان، باید از جناب ابوطالب – عموی بزرگوار پیامبر – یاد کرد. بزرگ مردی که با بهرهگیری از جایگاه خود در قبیله بنی هاشم یک تنه در برابر مشرکان ایستاد، در درون ایمان آورد، ولی به ظاهر آن را نشان نداد، مگر در اشعار جاودانه اش، آن هم با لطافتی مثال زدنی. با درایتی معنوی دفاع خود از رسول رحمت را ادامه داد؛ خدمتی شایان که بروز آن در روزهای دشوار محاصره «شعب ابیطالب» به اوج رسید.

سالها گذشت و حاکمانی ستم پیشه، با سوءاستفاده از نام پیامبر رحمت، خوان قساوت و خشونت خود را گستردند.

گروهی از سادات در برابر این ستمگریها ایستادند که حاکمان اموی و عباسی آنها را به حبس بردند و کشتند، گرچه نام و مرامشان در تاریخ ماند. پامویان و عباسیان در کنار مقابله جسمی با آن معارضان، آنها را «طالبیین» نامیدند، و همزمان با آن آزارها، به نیای والایشان نسبت شرک و کفر دادند تا اعتبار معارضان را هدف گیرند و دست خود را از جنایات شان بشویند.

پیش از همه اینها باید از کینه دیرینهای یاد کنیم که نسبت به قهرمان توحید، حضرت علی مرتضی در دل میپروراندند و پیوسته بیشتر میشد. بدین گونه در یک سوی، گفتارها و نوشتارهایی با درونمایه انکار ایمان ابوطالب پدید آمد و ادامه یافت که تا کنون نیز تداوم دارد. در سوی دیگر، امامان نور، تا توانستند، به دفاع از این مجاهد مظلوم برخاستند و عظمت مقام او را بازنمودند. گاهی جناب او را با «اصحاب کهف» همانند دانستند که ایمان خود را نهان داشت تا لوای توحید در برابر توفان شرک بر زمین نیفتد. گاهی جایگاه والای او در شفاعت امت را بیان کردند و گاهی به تشریح تاریخی اقدامهای او پرداختند./ایران