خروج اجباری ستارهها از »جزیره«

ایران آنلاین / آرسن ونگر سرمربی فرانسوی آرسنال در آستانه رفراندومی که پنجشنبه هفته پیش (3 تیر) برگزار شد و در آن 52 درصد مردم بریتانیا رأی به جدایی از EU دادند و بر 48 درصد افراد خواهان ابقا سایه انداختند، گفته بود: «از نظر من ما فقط زمانی ادامه حیات میدهیم که قادر به همکاری با یکدیگر باشیم و دوری از هم گرهی را نمیگشاید. نباید ارزشهای ادامه عضویت در EU را از نظر دور نگه داشت. آنچه کشورهای ما و منجمله انگلیس را تهدید میکند نه قراردادها و تعهدنامهها بلکه دوریها و اختلافها است. امید و آرزوی من این است که نتیجه رأیگیری تازه ابقا در اتحادیه اروپا باشد و بریتانیا در راه قبلیاش باقی بماند.»

درخواست و آرزوی ونگر، گوشهای چندانی را نیافت و طبقه متوسط و جوامع کارگری در بریتانیا و بخصوص انگلیس و ولز حکم به جدایی دادند و با اینکه در اسکاتلند و ایرلند شمالی آرا بیشتر در جهت ابقا بود و در یک هفتهای که از انتخابات میگذرد درخواستی با حدود 3 میلیون امضا برای لغو رفراندوم اخیر و برپایی یک همهپرسی تازه تنظیم و به مقامهای بریتانیا تحویل داده شده اما هر تغییر سریعی در نتیجه این رفراندوم غیرممکن است و تنها امید مخالفان نتیجه رفراندوم و موافقان ابقا در EU این است که در حدود 3 سالی است که طول میکشد چرخههای کار جدایی تنظیم و اجرا شود راهی برای تغییر این رویه پیدا شود و دولت بعدی بریتانیا با پیدا کردن راهکارهای قانونی جدید با EU برای ادامه زندگی مشترک به توافق برسد.
هراسهای موجود
بخشی از آثار جدایی از «اتحادیه اروپا» به این زودیها مشخص نمیشود و شاید تا زمان اجرا در سال 2019 و 2020 چندان حس نشوند اما برخی بسیار سریع چهره نشان خواهند داد و در همه حال هراسهایی درباره تبعات این جدایی وجود دارد که نمیتوان آن را در بریتانیای روزهای اخیر احساس نکرد. عضویت در «EU» هیچ ارتباطی با حضور در یوفا ندارد و در نتیجه چهار کشور انگلیس، ولز، ایرلند شمالی و اسکاتلند میتوانند بدون هیچ تأثیرپذیری از رفراندوم اخیر همچنان به طور مستقل در مسابقات باشگاهی و ملی تحت نظارت یوفا شرکت جویند. مشکل آنجا سر بر میآورد که لیگ برتر انگلیس بتواند مؤلفههایی را برای ادامه حیات خود بدون لطمه دیدن اساسی از رفراندوم اخیر بیابد. آنچه میتوان پیشبینی کرد و حالات مختلف برخاسته از جدایی بریتانیا از اتحادیه اروپا مواردی است که در پی میآید.
قیمت فوتبالیستها برای بریتانیاییها بالا میرود
با توجه به سقوط شدید بهای پوند در بازارهای بینالمللی باشگاههای بریتانیایی برای تصاحب بازیکنان شاخص خارجی باید حداقل 10 درصد بیشتر از همتاهای خود در سایر کشورها بپردازند. شاید این افزایش قیمت برای باشگاههای ارشد و متمولتر انگلیس تفاوت چندانی را ایجاد نکند اما برای بقیه بسیار سنگین خواهد بود. یک نمونه بارز را میتوان پل پوگبای فرانسوی از یوونتوس دانست. پیش از تغییر شرایط سیاسی در لندن میشد پوگبا را باچیزی حدود 115 میلیون یورو استخدام کرد اما اینک کمتر از 145 میلیون یورو برای چنین انتقالی دور از ذهن و اجرا نشدنی خواهد بود. با این اوصاف میتوان مطمئن بود که بزودی تعدادی از ستارههای خارجی شاغل در انگلیس سر از کشورهای دیگر درخواهند آورد.
محدود شدن آکادمیهای فوتبال انگلیس در جذب استعدادهای خارجی
در حال حاضر بازیکنان نوجوان و جوان سایر کشورها با رضایت و طیب خاطر به بریتانیا میآیند و خود را از چند سو برنده میدانند. آنها از یک جانب از جا افتادن در باشگاههای فوتبال انگلیس یا حداقل آکادمیهای آنجا استقبال میکنند و از طرف دیگر شرایط و بهای زندگی در شهرهای انگلیس را چیزی نمییابند که قادر به پرداخت آن نباشند. این وضعیت بزودی تغییر خواهد کرد و برای خارجیهای جوان و حتی زیر 27 سالهها صرف نخواهد کرد که به بریتانیا بیایند و اینجا اسکان و کار تجاری کنند و مثلاً ماریو بالوتلی ایتالیایی که ابتدا در منچسترسیتی کلی حاشیه آفرید و یک سال و نیم است که در لیورپول فقط تن پروری میکند، راههای ادامه دادن به این تن آسایی را مسدود خواهد دید.پیشتر بازیکنان خارجی در آستانه شکوفایی راحتتر به شبه جزیره بریتانیا میآمدند و همان پوگبا که نامش آمد و حالا در یوونتوس تبدیل به یک شمش طلا شده است، دوره کارآموزیاش را شش سال پیش در تیمهای نوجوانان باشگاه منچستر یونایتد سپری کرد و به سبب حماقت مطلق حاکم بر این باشگاه (که امثال جرارد پیکه اسپانیایی را نیز فراری داد) در اولد ترافورد ماندنی نشد و به تورین رفت و آنجا صاحب قیمت گزافی شد که اینک به چشم میبینیم.مشکلات موجود بیشتر متوجه بازیکنان زیر19 و 18 سال خواهد شد زیرا معمولاً از دوری خانواده رنج میبرند اما آنهایی که با حدود 25 سال سن به بریتانیا میآیند، راهحلی را برای مشکلات خود خواهند یافت. جدای از مسائل معنوی و روحی قواعد یوفا اجازه عقد قراردادهای بینالمللی بازیکنان زیر 18 سال را نمیدهد و در نتیجه بریتانیاییها از این پس نمیتوانند امثال پوگبا را مفت تصاحب کنند و بالای 100 میلیون پوند بفروشند و اگر در گذشته به خاطر عدم فهم سریع استعداد این گونه بازیکنان این موهبت را از دست میدادند این بار منع قانونی و عدم اجازه ورود زیر 18 سالهها به چرخه کاری آکادمیهای فوتبال بریتانیا سبب ساز اصلی این قحطی استعدادها خواهد بود.
100 نفر بیرون از گردونه
آزادی تردد در میان کشورهای اتحادیه اروپا و قواعد عمومی یورو و ارز مشترک آنها این اجازه را تا دیروز میداد تا باشگاههای بریتانیایی هر کس را در عرصه اروپا میخواهند استخدام کنند اما با قواعد جدیدی که پس از خروج بریتانیا از EU به اجرا درمیآید، حداقل 100 بازیکن «فعلاً شاغل» در بریتانیا نمیتوانند در این کشور بمانند و بهتر بگوییم اگر میخواستند حالا وارد بریتانیا شوند، نمیتوانستند، قواعدی که اینک براساس آن مجوز کار برای فوتبالیستهای خارجی صادر میشود، سختتر از گذشته شده و شبیه به قوانینی میشود که برای اتباع خارجی غیراروپایی مصداق دارد. براین اساس باشگاههای انگلیسی فقط میتوانند آن دسته از بازیکنان اروپایی را جذب کنند که در 75 درصد مسابقات ملی کشورهای متبوع خویش ظرف دو سال گذشته شرکت داشته باشند، باشگاههایی مثل چلسی و لیورپول در سالهای اخیر توانسته بودند بازیکنان متعددی را بدون اجرای شرط فوق جذب کنند و اصولاً تبصرههایی وجود داشت که فرار قانونی از این وضعیت را ممکن میساخت اما اینک راههای فرار نیز مسدود خواهد شد. کریس رونالدوی معروف در سال 2003 بدون هیچ مشکل قانونی و بدون داشتن حمایت قانونی مورد بحث وارد بریتانیا و عضو منچستر یونایتد شد ولی اگر قواعد فعلی در آن زمان عمومیت داشت، وی هرگز نمیتوانست از اسپورتینگ لیسبون به اولدترافورد بیاید.

فشار روی باشگاههای متوسط
منچستر یونایتد سال پیش آنتونی مارسیال فرانسوی را مثل آب خوردن جذب کرد و همین طور مورگان اشنایدرلین را اما با احتساب قواعد ایجاد شده بعد از جدایی بریتانیا از EU آنها نمیتوانستند چنین کنند. شاید شیاطین سرخ بتوانند با کلکها و پروندهسازیهایی این خلأهای قانونی را پر کنند و باز امثال مارسیال را به اولدترافورد بیاورند اما باشگاههای غیرمعروف و صاحب بودجههای متوسط از هر جهت متضرر میشوند زیرا نمیتوانند 18 سالهها یا 19 سالههایی را از سایر کشورها با قیمتی اندک جذب و روی آنها کار کنند زیرا قواعد اعمال شده روی آنها دیگر به لطف جامعیت و اجرای قواعد EU به مثابه یک راه باز نخواهد بود و برعکس به سان غیراروپاییها با آنها برخورد خواهد شد. میتوان انگولو کانته آفریقایی را مثال زد که فصل پیش به لسترسیتی کمک کرد تا یکی از شگفتانگیزترین قهرمانیها را در تاریخ لیگ برتر انگلیس به نام خود بنویسد. او تقریباً مفت به لستر آمد و هیچکس قبل از درخشش وی در این تیم او را نمیشناخت اما اگر قرار بود همین امروز به تیم تحت هدایت کلودیو رانیهروی ایتالیایی بپیوندد از هر جهت راه به سوی او مسدود بود زیرا هرگز به پیشینیه حضور در 75 درصد دیدارهای ملی دو سال اخیر کشورش نزدیک هم نبوده است. دیمیتری پایت فرانسوی که در 20 روز اخیر در یورو 2016 بسیار درخشیده مثال روشن دیگری است. او سال پیش بهسادگی عضو وستهام انگلیس شد ولی در زمان آن انتقال حتی در 5 درصد بازیهای ملی فرانسه شرکت نکرده بود و چون قواعد EU و آزادی تردد در کشورهای عضو این اتحادیه شامل حالش میشد به راحتی در اپتون پارک شاغل شد و امروز وضعی 180 درجه متفاوت در انتظار همتاهای او در ادامه سال 2016 است.
پولی که از جیب تماشاگران میرود
حتی سردمداران نهضت جدایی از EU در بریتانیا معترفاند که اگر سودی از این قضیه مترتب باشد، مدتها طول میکشد تا چنان منفعتی به دست سودمندان برسد و به اصطلاح «نقد» شود. در نقطه مقابل تماشاگران فوتبال در بریتانیا که هر هفته به استادیومها هجوم میبرند، متضرران سریع این ماجرا خواهند بود زیرا باید بلیتهایی با قیمت بسیار بیشتر از گذشته نزدیک بخرند.یک وجه و دلیل روشن و آشکار آن افزایش قیمت سوخت اتومبیلها چه بنزینی و چه گازسوز تا حدود 10 درصد است که سبب میشود مردم برای رفتن به ورزشگاهها مجبور به پرداخت پولی بیشتر از جیب خود باشند و با این اوصاف بدیهی است که بسیاری از فوتبالدوستان بریتانیا که به طبقه متوسط و کم درآمد تعلق دارند از خیر رفتن به استادیومها بگذرند و قسمتی از سکوها خالی بماند و در مرحله بعدی باشگاهها متضرر میشوند زیرا پول حاصل از بلیتفروشی که سهم آن (میزبانها) است، به طرز محسوسی کاهش خواهد یافت. همه اینها میگوید دیوید کامرون نخست وزیر مستعفی – اما هنوز شاغل- انگلیس با گذاشتن رفراندوم غیرضروری اخیر در خصوص ماندن این کشور در EU یا جدایی از آن چه صدمات جبران ناپذیری را به فوتبال بریتانیا هم وارد کرده و این ورزش را نیز مثل سایر شئون این کشور ویران نموده است.
منبع: Times/ ایران