داستانهای رمی

ایران آنلاین /آثارش بیش از هر نویسنده ایتالیایی دیگری به زبانهای خارجی ترجمه شده و از بسیاری از داستانهایش فیلمهای سینمایی مشهوری اقتباس شده است. از سال 1927 که نخستین داستان او به چاپ رسید تا پایان عمر، مجموعه مفصلی از داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه و مجموعه مقالات ادبی و سیاسی از خود به یادگار گذاشت که تأثیر آنها بر فرهنگ ادبی ایتالیا انکارناپذیر است. به تعبیر «لوئیس کیبلر» منتقد ادبی، آثار این نویسنده تصویری کامل از زندگی مردمان ایتالیا را به نمایش میگذارد. با اینکه مکان اصلی داستانهای او شهر رم است ولی داستانهای موراویا به هیچ وجه جنبه بومی و محلی ندارد و بیشتر به جوهر تمدن ایتالیایی پرداخته است تا بتواند مسائلی چون تأثیر فاشیسم، جنگ دوم جهانی و بحرانهای مالی و اخلاقی کشورش را در داستانهای کوتاه و بلندش واکاوی و تحلیل کند. شهرت موراویا در سال 1929 با چاپ رمان «بیاعتنایان» رقم خورد.داستان کتاب، سرگذشت جوانی از طبقه کاسبکار ایتالیا است که بر ضد جامعه و ارزشهای مسلط آن عصیان میکند و در نهایت به ناکامی و نکبت دچار میشود. این اثر نه تنها انتقادی از فاشیسم است، بلکه تباهی وضع اجتماعی را نشان میدهد که امکان رشد و نمو فاشیسم را فراهم کرده است. با ترجمه این رمان به زبان فرانسه، آلبرتو موراویا به شکلی گسترده در محافل ادبی و فرهنگی اروپا شناخته شد و نویسندگان بزرگی چون آلبر کامو و ژان پل سارتر این کتاب و نویسنده جوان آن را ستودند. از این کتاب با عنوان نخستین رمان اگزیستانسیالیستی اروپا یاد میشود. به تعبیری میتوان گفت رمان بیاعتنایان موراویا نخستین کتاب از سلسله طویل آثاری است که نویسندگان بزرگی چون الیو ویتورینی، اینیاتسیو سیلونه و چزاره پاوزه نوشتند و در آن به مشکلات انسان قرن بیستم پرداختند و حاصل کارشان خروج ادبیات ایتالیایی از بیماری بومیگرایی و ورود آن به حیطه ادبیات جهانی بود. آلبرتو موراویا از سال 1930 به عنوان خبرنگار روزنامه «لا استامپا» سفرهای خارجی خود را آغاز کرد. به امریکا، انگلستان، چین و مکزیک رفت. حرفه روزنامه نگاری وسیله خوبی برای دوری جستن از خشونتهای روزافزون رژیم فاشیستی بود. موسولینی مانع انتشار کتابهای بعدی او شد و کلیسای واتیکان اسم آنها را در فهرست آثار ممنوعه قرار داد. موراویا دنیای ضد انسانی و سرمایهداری را بشدت به باد انتقاد میگرفت. در سال 1942 با السا مورانته، نویسنده بزرگ ایتالیایی ازدواج کرد. آنها برای رهایی از چنگ حکومت موسولینی چند سال مخفیانه در جزیره کاپری زندگی کردند که حاصل آن انتشار رمان «اگوستینو» بود. از مشهورترین کتاب های موراویا میتوان به« داستانهای رمی، زن چوچارایی، تحقیر و دنباله رو» اشاره کرد. پس از آزادی ایتالیا و پایان جنگ دوم جهانی، موراویا فعالیتهای ادبی و ژورنالیستی خود را از سرگرفت خصوصاً همکاری دائمی خود را با روزنامه معتبر «کوریرا دلاسرا» تا پایان زندگیاش ادامه داد،آنچه بسیاری از مفسران آثار موراویا در آن اتفاق نظر دارند جنبه روان شناختی آثار او است. موراویا قصه گوی بزرگی است که با روحیات و خلقیات مردمان کشورش بخوبی آشناست و در داستانهای خود انگیزههای رفتار و کردار انسانها را با دقت یک روانشناس بزرگ آنالیز و تحلیل میکند. این نکته بخصوص درباب پرسوناژهای زن داستانهایش بیشتر صدق میکند، تا جایی که از موراویا با لقب (روانشناس زنان) یاد میکنند.نظر موراویا در باب طبیعت بشری از هر نوع مداهنه و تملق عاری است. در آثارش نه عطوفت زیاد نسبت به انسان دیده میشود و نه بیعلاقگی شدید، بلکه به صورتی واقعu202fبینانه زوایای احساس مردم، مخصوصاً طبقات پایین اجتماع کشورش را کاوش میکند.جدا از اینکه آثار این نویسنده، چه شایستگیهای ادبی دارد، شخصیت آلبرتو موراویا به دلیل شجاعت اخلاقی و فکریاش قابل ستایش است چرا که او تا پایان عمر نسبت به دیدگاهش از انسان و انسانیت وفادار ماند./روزنامه ایران