بعد از ۱۵ سال نتوانستیم برادری خود را اثبات کنیم

ایران آنلاین /شانزدهمین دوره «جشن حافظ» قرار بود فردا شب (28 تیرماه) در سالن همایشهای برج میلاد برگزار شود اما به فاصله کمتر از دو روز مانده به آغاز جشن این مراسم به دلیل مسائلی که خارج از اراده برگزار کنندگان بود و همچنین وجود برخی ناهماهنگیها به زمان دیگری موکول شد. علی معلم، طراح و برگزارکننده این جشن یک روز قبل از اتفاقات تعیین کنندهای که خارج از اراده برگزار کنندگان بود در گفتوگویی مفصل با ایران درباره اهداف این جشن، مشکلات برگزاری جشنوارههای خصوصی، لزوم برگزاری جشنوارهها و جشنهای مختلف سینمایی و همافزایی آنها صحبت کرده است.

بخشی از محورهای اصلی گفتوگو با معلم را در ادامه میخوانید.

• جرقه اولیه برگزاری این جشن به مراسمی برمیگردد که در دهه 70 از طرف منتقدین برگزار میشد. در مراسمی که از مرحوم علی حاتمی برای فیلم «دلشدگان» تقدیر شد وقتی نام حاتمی اعلام شد آنقدر هول شده بود که نزدیک بود از پلهها بیافتد. روی سن که آمد خیلی با شور و پر حرارت چند جملهای گفت و پایین رفت. وقتی مراسم تمام شد گفت: علی جان من خیلی هول شدم. حرفهایم از یادم رفت و یکدفعه رشته کلام از دستم در رفت. آن زمان یک جملهای به من گفت که ذهنم را خیلی درگیر کرد. گفت آنقدر هنرمندان در ایران تحقیر شدهاند که تشویق شدن بلد نیستند و اگر بخواهیم تشویق شویم خودمان را گم میکنیم.

• تلاشمان این بوده است که استقلال نظر و عمل را حفظ کنیم و بیعقده به سینما و تلویزیون نگاه کنیم. بدون پیشاندیشه و بدون توجه به اینکه فلان فیلمساز سلام من را علیک گفته یا نه! من آدم ناآشنایی نیستم و با این فعالیتها در جشنواره فیلم فجر، جشن خانه سینما و جاهای دیگر آشنا هستم و دیدهام که برخی جاها چنین اغراضی وارد جریان داوری میشود.

• بخشی از این توقیف هم برمیگشت به جوایزی که به «قهوه تلخ» و «سنتوری» دادیم و مخالفتهایی وجود داشت که این آثار جایزه نگیرند و ما به این مخالفتها بهایی ندادیم.

• سالها طول میکشد تا خوانندهای مثل شجریان داشته باشیم. سالها طول میکشد تا بازیگری مثل انتظامی داشته باشیم. باید قدردان این آدمها باشیم و مثل یک میراث فرهنگی با آنها برخورد کنیم. از نظر من عباس کیارستمی، داریوش مهرجویی و مسعود کیمیایی خودشان یک یادگار و میراث هستند و همانطور که به بنای تاریخی احترام میگذاریم و دور آن حصار میکشیم تا کسی روی آن یادگاری ننویسد آنها هم مراقبت و نگهداری میخواهند البته که آرتیستها به دلیل خصلت هیجانی و احساسیشان ممکن است بعضی مواقع چندان با ما همراستا نباشند اما نباید آنها را کنترل احساسی کرد.

• در تمام این سالها بخش بزرگی از انرژی و وقت ما برای اثبات حقانیت این جشن صرف میشود و هنوز بعد از 15 سال نتوانستهایم برادری خود را ثابت کنیم. هر سال باید التزام خود را به قانون اساسی اثبات کنیم. ما مردم این سرزمین هستیم. من اگر تخریب بشوم چه سودی برای کار خودم خواهم داشت؟! من باید با نشاط این کار را انجام بدهم و متأسفانه این نشاط از ما دریغ میشود. چرا سعی میکنند اینقدر نقش منفی بازی کنند

*متن کامل این گفتوگو فردا دوشنبه ۲۸ تیر در روزنامه ایران منتشر خواهد شد.