زندگی فیلمها را با حذف موسیقی مختل نکنیم

ایران آنلاین / در نگاه نخست، اینکه سیمرغ بلورین بهترین موسیقی فیلم به چه کسی برسد جذابیت دارد حتی روی کاغذ مسأله مرتب و منظمی به نظر میآید اما اشکالاتی در این عرصه مهم وجود دارد که با این رویه نمیتوان چشم انداز بیاشکالی را ترسیم کرد.
کافی است به اخبار تولید آثار سینمایی رجوع کنیم تا ببینیم که هریک از عوامل فیلم تا چه حدی خبرساز شدهاند و کارگردانان و تهیه کنندگان برای حضورشان چه تلاشی کردهاند. حتی در بخش تصویر و صدابرداری هم این اهمیت برای سازندگان فیلمها وجود دارد، ضمن آنکه استفاده از یک گریمور نام آشنا و متبحر هم از دغدغههای فیلمسازان است. اگر این مسیر را یک به یک ادامه دهیم به آنجا میرسیم که اهمیت برای هر عرصهای در پیش تولید و تولید یک فیلم وجود دارد الا دغدغه موسیقی فیلم و انتخاب آهنگساز متخصص!
البته نمیتوان این مسأله را به کل مجموعهها تسری داد، اما غالب گروههای تولیدی توجه چندانی به این مسأله ندارند. به طوریکه اگر انتخاب بازیگر اولویت اولشان باشد، انتخاب آهنگساز اولویت آخر یا یکی مانده به آخر است، چراکه آنها فقط ویترین را میبینند و آنچه را که تصاویر تولیدی شان نشان میدهد اما واقعیت آن است که تصاویر ضبط شده در کنار موسیقی مناسب همان چیزی خواهد شد که مخاطب واقعی میخواهد و قطعاً این خواستن منجر به تأثیر گرفتن نیز میشود.
همانطوری که یک بازیگر برای رفتن جلوی دوربین به روزهایی جهت تمرین و آمادگی نقش نیاز دارد و گریمور زمانی را برای تست گریم زدن روی شخصیت ها، آهنگساز هم زمانی را نیاز دارد که علاوه بر تجزیه و تحلیل فیلمنامه با کارگردان در جلسات مداوم به گفتوگو و تبادل نظر بپردازد. حتی باید بخشهای حساس یک فیلم را در هنگام ضبط ببیند و بر اساس داشتهها و دریافتها به نقطه جامع برسد تا بتواند آهنگی را متناسب با مضمون فیلم بسازد. اما در کشور ما بسیاری از کارگردانها به خاطر بیتوجهی به مسأله موسیقی و البته ناآگاهی در خصوص این عرصه، نه تنها آهنگساز را در جریان کار قرار نمیدهند، بلکه او تقریباً جزو آخرین افرادی است که به گروه اضافه میشود و این فرآیند نتیجهای جز آنچه در غالب فیلمها میبینیم در پی نخواهد داشت.
به طور قطع اگر فیلمهای سینمای هالیوود و کشورهای غربی تا حد زیادی در بخش موسیقی فیلم موفق میشوند، قطعاً اصول حرفهای این کار را در نظر گرفتهاند و هیچگاه نمیتوان به نتیجه کار واژه تصادفی و یا اتفاقی را زنجیر کرد.
این درحالی است که در ایران چون نگاه حرفهای به این عرصه وجود ندارد، نمیتوان انتظار اتفاقی شگرف و یا عجیب را داشت. اگر کاری خوب و ماندگار میشود غالباً عملکرد شخص آهنگساز است و اگر هم کاری به موفقیت نمیرسد بازهم تیر پیکان تقصیرات به طرف اوست اما در صورت موفقیت کارگردانها سینه سپر میکنند و موفقیت را حاصل مشاوره چند ماهه با آهنگساز میدانند و اگر هم در بخش موسیقی وضعیت مطلوبی حاصل نشد، ضیق وقت و یا تحمیل شدن آهنگساز و مواردی از این دست مطرح میشود تا کارگردان خودش را انگشت اتهام مبرا کند و تنها آهنگساز را مجرم این بازی تصویری کند.
فراموش نکنیم که نتهای مرتبط با مضمون فیلمها تأثیر به مراتب بیشتری از بسیاری از عرصهها دارند. ضمن آنکه از قرار گرفتن درست و حرفهای مؤلفه هایی چون؛ فیلمنامه، بازیگر، کارگردان، گریمور، طراح صحنه و... و همینطور موسیقی است که یک فیلم را در مرحله اکران به موفقیت میرساند. دقیقاً همانند اجزای بدن انسان که کم کاری و یا نبود هریک از آنها کل سیستم زندگی را مختل میکند. بنابراین نگاه ویژه به عرصه موسیقی، زندگی یک فیلم را تداوم میبخشد و در طول عمر آن، افتخار و ماندگاری را به ارمغان میآورد./روزنامه ایران